Oct 08, 2024

วิธีฆ่าเชื้อน้ำประปา

ฝากข้อความ

วิธีการฆ่าเชื้อน้ำประปา?

 

 

 

1.ทำไมเราต้องฆ่าเชื้อน้ำดื่ม?

 

มนุษย์ปฏิเสธการดื่มน้ำที่ไม่สะอาดโดยสัญชาตญาณ แต่ก่อนยุคปัจจุบัน มนุษย์สามารถพึ่งพาประสาทสัมผัสทางการมองเห็น กลิ่น และรสชาติของตนเองเท่านั้นในการตัดสินว่า "ไม่สะอาด" ดังนั้นพวกเขาจึงเชื่อว่าน้ำขุ่นหรือมีกลิ่นเหม็นนั้นไม่สะอาด การรับรู้แบบดั้งเดิมเหล่านี้ยังนำไปสู่การประยุกต์ใช้การกรองอย่างกว้างขวางในฐานะหน่วยบำบัดน้ำที่สำคัญในการบำบัดน้ำสมัยใหม่

 

หลังการปฏิวัติอุตสาหกรรม เนื่องจากการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของประชากรในเมืองและการพัฒนาของการค้าโลก โรคติดเชื้อหลายชนิด เช่น อหิวาตกโรค ไทฟอยด์ และโรคบิด กลายเป็นเรื่องที่พบบ่อยและแพร่หลายในยุโรป ในอดีตผู้คนเชื่อว่าโรคติดเชื้อเหล่านี้แพร่กระจายในหมู่คนผ่านทาง "miasma" จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2397 ดร. จอห์น สโนว์ ได้สังเกตและวิเคราะห์โรคอหิวาตกโรคในชุมชนแห่งหนึ่งในลอนดอน และพบว่าการแพร่กระจายของโรคเกี่ยวข้องกับการดื่มน้ำในบ่อเดียวกันที่ปนเปื้อนโดยผู้ป่วย นี่เป็นครั้งแรกที่น้ำดื่มที่ไม่ปลอดภัยมีความเกี่ยวข้องกับจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคในน้ำ ในอีก 30 ปีข้างหน้า ด้วยความช่วยเหลือของการสังเกตด้วยกล้องจุลทรรศน์และวิธีการเพาะเลี้ยงแบคทีเรีย นักวิทยาศาสตร์ยังได้ค้นพบแบคทีเรียก่อโรค เช่น Vibrio cholerae ที่ทำให้เกิดอหิวาตกโรค และ Salmonella typhi ที่ทำให้เกิดไทฟอยด์ การค้นพบไวรัสที่มีขนาดเล็กกว่าแบคทีเรียเกิดขึ้นช้ากว่าเล็กน้อย

 

การส่งเสริมและการใช้การกรองช่วยลดความเสี่ยงของจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคในน้ำได้อย่างมาก รวมถึงขอบเขตและขอบเขตของความชุกของโรคติดเชื้อทางน้ำ ทั้งนี้เนื่องจากการกรองจะกำจัดจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคส่วนใหญ่ในน้ำออกไปพร้อมทั้งกำจัดความขุ่นและอนุภาคในน้ำ อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นักวิทยาศาสตร์ค้นพบว่าแม้ว่ากระบวนการบำบัดน้ำที่ประกอบด้วย "การแข็งตัว → การตกตะกอน → การตกตะกอน → การกรอง" จะสามารถลดความขุ่นลงได้ในระดับที่ต่ำมาก (เช่น<0.3 NTU), it is still not enough to completely eliminate the risk of pathogenic microorganisms in the water. This requires disinfection of the filtered water, that is, inactivation of residual microorganisms, and maintaining a certain concentration of disinfectant residue in the pipe network water. In other words, filtration and disinfection are the dual cores of surface water source drinking water treatment technology, and both are indispensable.

 

 

2. จะฆ่าเชื้อน้ำประปาอย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไร?

 

คลอรีนเป็นสารฆ่าเชื้อในน้ำดื่มที่ใช้กันอย่างแพร่หลายมากที่สุดในโลกมาตั้งแต่ปี 1902 เมื่อมีการใช้แคลเซียมไฮโปคลอไรต์ในการฆ่าเชื้อในน้ำดิบเป็นครั้งแรกในโรงงานน้ำเทศบาลเมือง Middelkerke ประเทศเบลเยียม มีการใช้แคลเซียมไฮโปคลอไรต์ที่เป็นของแข็งเป็นครั้งแรก ตามด้วยคลอรีนเหลว และตอนนี้มีการใช้สารละลายโซเดียมไฮโปคลอไรต์มากขึ้น สารฆ่าเชื้อเหล่านี้เรียกรวมกันว่าคลอรีนอิสระหรือคลอรีนอิสระ เนื่องจากมีอยู่ในรูปของโมเลกุลกรดไฮโปคลอรัส (HClO) หรือไอออนไฮโปคลอไรต์ (ClO-) ในน้ำ ข้อดีของสารฆ่าเชื้อคลอรีนคือผลิต จัดเก็บ ขนส่ง และเพิ่มได้ง่าย มีต้นทุนการใช้งานต่ำ และมีผลในการฆ่าเชื้อในวงกว้าง โดยเฉพาะสำหรับเชื้อโรคไวรัส

 

ข้อเสียของการฆ่าเชื้อด้วยคลอรีนคือทำปฏิกิริยากับอินทรียวัตถุธรรมชาติ (NOM) ที่มีอยู่ในน้ำได้ง่ายเพื่อผลิตผลพลอยได้จากการฆ่าเชื้อ เช่น ไตรฮาโลมีเทนและกรดฮาโลอะซิติก นอกจากนี้ หากความเข้มข้นของคลอรีนหรือคลอรามีนในน้ำดื่มสูงเกินไป จะระคายเคืองตาและจมูกเมื่อสัมผัสกัน และอาจทำให้ไม่สบายท้องหรือโลหิตจางเมื่อดื่ม นอกจากนี้ คลอรีนอิสระยังทำปฏิกิริยากับแอมโมเนียในน้ำได้ง่ายจนเกิดเป็นคลอรามีนหรือที่เรียกว่าคลอรีนผสมซึ่งอาจส่งผลให้น้ำมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ เช่น คลอรีนหรือยาฆ่าเชื้อ ส่งผลต่อรสชาติน้ำดื่ม ดังนั้นประเทศต่างๆ ทั่วโลกจึงได้กำหนดขีดจำกัดเกี่ยวกับความเข้มข้นของคลอรีนตกค้างของน้ำในโรงงาน ประเทศของฉันกำหนดว่าความเข้มข้นของคลอรีนอิสระจะต้องไม่เกิน 2 มก./ลิตร และความเข้มข้นรวมของคลอรีนอิสระและคลอรีนรวมจะต้องไม่เกิน 3 มก./ลิตร กฎระเบียบด้านน้ำดื่มแห่งชาติของรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา (NPDWR) กำหนดว่าความเข้มข้นสูงสุดของคลอรีนอิสระและคลอรีนทั้งหมดในน้ำดื่มจะต้องไม่เกิน 4 มก./ลิตร จากมุมมองด้านสุขภาพ องค์การอนามัยโลก (WHO) แนะนำว่าความเข้มข้นของคลอรีนอิสระในน้ำดื่มไม่ควรเกิน 5 มก./ลิตร และความเข้มข้นของโมโนคลอรามีน ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักของคลอรามีน ไม่ควรเกิน 3 มก./ลิตร เนื่องจากทั้งคลอรีนและคลอรามีนมีสารระเหย การต้มน้ำประปาก่อนดื่มจึงสามารถลดรสชาติคลอรีนในน้ำดื่มได้อย่างมาก การใช้คอลัมน์ตัวกรองถ่านกัมมันต์เพื่อส่งเสริมการสลายตัวของคลอรีนและคลอรามีนก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน

 

เพื่อควบคุมการเกิดผลพลอยได้ของการฆ่าเชื้อ พืชน้ำบางชนิดอาจลดปริมาณของสารฆ่าเชื้อคลอรีน จากมุมมองของการฆ่าเชื้อ นี่เป็นแนวทางปฏิบัติที่ไม่แนะนำอย่างยิ่ง สำหรับโรงผลิตน้ำ เวลาสัมผัสจริง (ค่า T) ระหว่างสารฆ่าเชื้อและน้ำโดยพื้นฐานแล้วจะเป็นค่าคงที่ การลดปริมาณยาฆ่าเชื้อจะลดปริมาณยาฆ่าเชื้อที่ตกค้าง (ค่า C) ได้อย่างแน่นอน และด้วยเหตุนี้จึงลดค่า CT ลงอย่างแน่นอน ซึ่งจะทำให้ผลการยับยั้งการทำงานของจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคลดลง

 

จุลินทรีย์ประเภทต่างๆ มีความทนทานต่อคลอรีนอิสระแตกต่างกันมาก (รูปที่ 2) ในบรรดาเชื้อโรคในน้ำทั่วไป Cryptosporidium เป็นจุลินทรีย์ที่ทนต่อคลอรีนได้สูง ค่า CT ที่จำเป็นสำหรับการปิดใช้งาน 99% (เช่น 2 log) ภายใต้อุณหภูมิของน้ำและสภาวะ pH ปกติจะสูงถึงหลายพัน มก./ลิตรต่อนาที กล่าวอีกนัยหนึ่ง สมมติว่าเวลาสัมผัสในการฆ่าเชื้อคือ 60 นาที ปริมาณคลอรีนอิสระที่ตกค้างที่ต้องการจะสูงถึงหลายร้อย มก./ลิตร ซึ่งสูงกว่าน้ำคลอรีนอิสระตามปกติหลายร้อยเท่า (~ 1 มก./ลิตร) พืช. เห็นได้ชัดว่าไม่สมจริง ในบรรดาเชื้อแบคทีเรียก่อโรค จุลินทรีย์ที่ทนต่อคลอรีน ได้แก่ มัยโคแบคทีเรียและลีเจียเนลลาบางสายพันธุ์ และค่า CT ที่จำเป็นสำหรับการยับยั้ง 99% (เช่น 2 log) อยู่ในลำดับ 100 ถึง 1,000 มก./ลิตรต่อนาที ในการเปรียบเทียบ ไวรัสส่วนใหญ่ไม่สามารถทนต่อคลอรีนอิสระได้มากและได้ค่า CT ของคลอรีนอิสระที่จำเป็นสำหรับการยับยั้งก็ทำได้ง่าย

 

ในการยับยั้งจุลินทรีย์บางประเภทจะใช้สารฆ่าเชื้อที่แตกต่างกันและค่า CT ที่ต้องการก็แตกต่างกันมากเช่นกัน (รูปที่ 2) สิ่งนี้เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับกลไกการฆ่าเชื้อของสารฆ่าเชื้อ เช่น ความสามารถในการออกซิเดชันและการซึมผ่านของเยื่อหุ้มเซลล์ คลอรีนอิสระสามารถยับยั้งอะดีโนไวรัสได้ง่าย แต่คลอรามีนนั้นยากกว่า คลอรีนอิสระสามารถยับยั้ง Giardia lamblia ได้ในระดับหนึ่ง แต่คลอรามีนแทบไม่มีผลเลย ดังนั้นพืชน้ำจึงควรพยายามหลีกเลี่ยงการใช้คลอรามีนเป็นวิธีการฆ่าเชื้อหลักและฆ่าเชื้อโรค แม้ว่าเวลาสัมผัสของการฆ่าเชื้อด้วยคลอรามีนจะขยายออกไปหลายชั่วโมง แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะรับประกันว่าการยับยั้ง Giardia lamblia, มัยโคแบคทีเรีย และลีเจียนเนลลาจะมีประสิทธิผลได้ยาก เมื่อน้ำดิบมีแอมโมเนียที่มีความเข้มข้นสูง (ระดับ มก./ลิตร) เนื่องจากแอมโมเนียทำปฏิกิริยากับคลอรีนอิสระได้ง่ายจนเกิดเป็นคลอรามีน จริงๆ แล้วจึงเป็นการฆ่าเชื้อด้วยคลอรีนมากกว่าการฆ่าเชื้อด้วยคลอรีนอิสระ และรับประกันผลการฆ่าเชื้อได้ยาก นอกจากนี้ ตามที่กล่าวไว้ข้างต้น การสร้างไดคลอโรแอมโมเนียและไตรคลอโรแอมโมเนียจะช่วยเพิ่ม "รสชาติของคลอรีน" ของน้ำได้อย่างมาก ในกรณีนี้ควรกำจัดแอมโมเนียออกก่อนที่จะฆ่าเชื้อหรือควรใช้วิธีการฆ่าเชื้อที่มีประสิทธิภาพสูงอื่นๆ เมื่อความเข้มข้นของแอมโมเนียต่ำ เบรกพอยต์คลอรีนก็เป็นทางเลือกหนึ่งเช่นกัน

 

โอโซน (O3) มีผลในการฆ่าเชื้อและการยับยั้งการทำงานของจุลินทรีย์ก่อโรคได้ดี และค่า CT ที่จำเป็นสำหรับอัตราการยับยั้ง 99% โดยทั่วไปจะต่ำกว่า 10 มก./ลิตรต่อนาที แสงอัลตราไวโอเลต (UV) มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อและยับยั้งการทำงานของ Cryptosporidium และ Giardia lamblia ("หนอนสองตัว") ได้ดี ดังนั้น เมื่อน้ำดิบมี "หนอนสองตัว" ที่มีความเข้มข้นสูง เช่น ลีเจียนเนลลา และจุลินทรีย์ที่ทนต่อคลอรีนอื่นๆ ในอีกด้านหนึ่ง ก็จำเป็นต้องลดระดับความขุ่นของน้ำกรองเพิ่มเติม (เช่น<0.1 NTU), and on the other hand, ozone or ultraviolet light can be used as a disinfection method in combination with chlorine or chloramines in the water plant. Since neither ultraviolet light nor ozone can maintain the continuous disinfection effect of the pipeline network, the water outlet should contain a certain concentration of free chlorine or chloramine before entering the pipeline network to meet the requirements of the "National Standard" to maintain continuous disinfection of the pipeline network water and ensure the microbial safety of the water at the end of the pipeline network. The advantage of chloramine is that it is stable and not easy to decay, and the residual chlorine concentration is easy to maintain; the disadvantage is that the disinfection ability is weaker than that of free chlorine, and if it is not properly operated, it is easy to cause nitrification reaction, generate nitrite, and consume residual chlorine. According to the treatment capacity, more than 30% of surface water plants in my country have adopted ozone-activated carbon deep treatment process, with pre-ozone and main ozone contact tanks. Although its main function is to enhance the removal of organic matter, ammonia nitrogen and odor substances, it actually plays a role in enhancing disinfection. However, due to the strong reaction ability of ozone, the concentration in the ozone contact tank decays quickly, and its actual disinfection effect depends on the water quality, especially the organic matter concentration and pH.

 

3. จะปรับปรุงประสิทธิภาพของการฆ่าเชื้อโรคในน้ำประปาได้อย่างไร?

 

Whether chlorine, ozone or ultraviolet disinfection is used, the design of the disinfection tank/device is crucial, and the effective contact time of the disinfectant in it (i.e., T in the CT value) needs to be increased. Since there are generally short-flow, dead zone and diffusion phenomena in the disinfection tank/device, it is not an ideal plug flow reactor, and the effective contact time between the disinfectant and water must be shorter than the hydraulic retention time (HRT). Setting a partition wall (baffle) in the disinfection tank/device to increase the aspect ratio, setting a flower wall at the entrance, and setting a diversion wall at the bend can effectively increase the effective contact time. Strictly speaking, it is to increase the ratio of effective contact time to hydraulic retention time (to 0.8 or above) (Figure 3). Increasing the effective contact time of the disinfectant is particularly important for ultra-efficient inactivation of microorganisms (such as >99.99% เช่น 4 บันทึก) อย่างไรก็ตาม ในทางวิศวกรรม การพึ่งพาการฆ่าเชื้อเพียงอย่างเดียวเพื่อลดความเสี่ยงของจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคนั้นไม่สามารถทำได้หรือเชื่อถือได้ในเชิงเศรษฐกิจ กระบวนการบำบัดน้ำแบบกั้นหลายขั้นตอนซึ่งประกอบด้วย "การจับตัวเป็นก้อน → การตกตะกอน → การตกตะกอน → การกรอง → การฆ่าเชื้อ" เป็นกระบวนการทางวิทยาศาสตร์และประหยัดกว่า: กระบวนการแบบเดิมจะช่วยลดความขุ่นและความเข้มข้นของจุลินทรีย์ หน่วยฆ่าเชื้อที่ตามมาจะหยุดการทำงานของจุลินทรีย์ที่ตกค้างได้อย่างมีประสิทธิภาพ และท่อ เครือข่ายและระบบจ่ายน้ำอื่นๆ จะรักษาความเข้มข้นของคลอรีนที่ตกค้างไว้ในระดับหนึ่ง เพื่อป้องกันการเจริญเติบโตและการสืบพันธุ์ของจุลินทรีย์ เพื่อให้มั่นใจถึงความปลอดภัยของจุลินทรีย์ในน้ำที่ปลายท่อ ขอแนะนำให้คลอรีนตกค้างของน้ำที่ปลายท่อไม่ควรน้อยกว่า 0.2 มก./ลิตร .

 

คลอรีนตกค้างหมายถึงคลอรีนที่มีประสิทธิภาพที่เหลืออยู่ในน้ำหลังจากที่น้ำถูกฆ่าเชื้อด้วยคลอรีนและสัมผัสกันในช่วงระยะเวลาหนึ่ง น้ำในโรงผลิตน้ำต้องผ่านเครือข่ายการจ่ายน้ำที่ยาวนานก่อนจึงจะสามารถขนส่งไปยังครัวเรือนหลายพันครัวเรือนได้ ในระหว่างขั้นตอนการขนส่ง คุณภาพน้ำจะถูกปนเปื้อนจากแบคทีเรียและจุลินทรีย์อื่นๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในการขนส่งทางท่อทางไกลเพื่อให้มั่นใจในความปลอดภัยของจุลินทรีย์ในน้ำประปาอย่างต่อเนื่อง น้ำประปาจะต้องมีคลอรีนตกค้างอยู่จำนวนหนึ่งเมื่อออกจากโรงงาน (หากกินคลอรีนจำนวนมากก็จะมีความเป็นพิษแน่นอน) ต่อร่างกายมนุษย์และปริมาณคลอรีนที่ตกค้างในน้ำประปาจำเป็นต้องได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวด

 

ส่งคำถาม