Sep 30, 2024

ความแตกต่างระหว่างการชุบด้วยไฟฟ้า, อิเล็กโทรฟอร์ม, อิเล็กโทรโฟเรซิส, สปัตเตอร์และอะโนไดซ์

ฝากข้อความ

ความแตกต่างระหว่างการชุบด้วยไฟฟ้า, อิเล็กโทรฟอร์ม, อิเล็กโทรโฟเรซิส, สปัตเตอร์และอะโนไดซ์

 

 

 

1. ไฟฟ้า

 

Electroplating เป็นกระบวนการของการชุบชั้นบาง ๆ ของโลหะหรือโลหะผสมอื่นบนพื้นผิวโลหะบางอย่างโดยใช้หลักการของอิเล็กโทรไลซิส หลักการของ electroplating นั้นคล้ายคลึงกับการกลั่นด้วยอิเล็กโทรไลต์ของทองแดง ในระหว่างการชุบด้วยไฟฟ้าสารละลายชุบมักจะเตรียมโดยใช้อิเล็กโทรไลต์ที่มีไอออนของโลหะชุบ วัตถุโลหะที่จะชุบจะถูกแช่อยู่ในสารละลายและเชื่อมต่อกับขั้วลบของแหล่งจ่ายไฟกระแสตรง (DC) ซึ่งทำหน้าที่เป็นแคโทด โลหะชุบถูกใช้เป็นขั้วบวกและเชื่อมต่อกับขั้วบวกของแหล่งจ่ายไฟ DC เมื่อใช้กระแสไฟฟ้ากระแสตรงแรงดันไฟฟ้าต่ำโลหะขั้วบวกจะละลายลงในสารละลายสร้างไพเพอร์ที่อพยพไปยังแคโทด ไอออนเหล่านี้จะได้รับอิเล็กตรอนที่แคโทดและลดลงเป็นรูปแบบโลหะซึ่งจะวางลงบนพื้นผิวของวัตถุโลหะที่ถูกชุบ

 

ลักษณะของ electroplating:

เทคโนโลยีของการสะสมการเคลือบโลหะที่มีการยึดเกาะที่ดี แต่ประสิทธิภาพที่แตกต่างจากวัสดุพื้นฐานในผลิตภัณฑ์เชิงกลขึ้นอยู่กับหลักการของเซลล์อิเล็กโทรไลต์ การชุบด้วยไฟฟ้าสามารถเพิ่มความต้านทานการกัดกร่อนของโลหะ (โลหะชุบส่วนใหญ่ทนต่อการกัดกร่อน) เพิ่มความแข็งป้องกันการสึกหรอและปรับปรุงการนำไฟฟ้าความเรียบความต้านทานความร้อนและลักษณะพื้นผิว

 

ผ่านการชุบด้วยไฟฟ้าการตกแต่งการป้องกันและเลเยอร์การทำงานที่หลากหลายสามารถรับได้ในผลิตภัณฑ์เชิงกล นอกจากนี้ชิ้นงานที่มีข้อผิดพลาดในการสึกหรอและการประมวลผลยังสามารถซ่อมแซมได้

 

ประเภทของการชุบด้วยไฟฟ้า

 

1. การชุบทองแดง: ใช้เป็นการเคลือบฐานเพื่อเพิ่มความต้านทานการยึดเกาะและการกัดกร่อนของชั้นไฟฟ้า (หมายเหตุ: ทองแดงมีแนวโน้มที่จะเกิดออกซิเดชันเมื่อออกซิไดซ์ออกไซด์ออกไซด์ที่เกิดขึ้นจะไม่ได้รับการคำนวณดังนั้นผลิตภัณฑ์ที่ชุบทองแดงจะต้องได้รับการปกป้องจากการเกิดออกซิเดชัน)

 

2. ชุบนิกเกิล: ใช้เป็นการเคลือบฐานหรือลักษณะที่ปรากฏเพื่อเพิ่มความต้านทานการกัดกร่อนและความต้านทานการสึกหรอ (การชุบนิกเกิลเคมีที่ทันสมัยมีความต้านทานการสึกหรอที่เกินกว่าการชุบโครเมี่ยม) (หมายเหตุ: ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากเช่นปลั๊ก DIN และปลั๊ก N ไม่ใช้นิกเกิลเป็นการเคลือบฐานอีกต่อไปนี่เป็นเพราะนิกเกิลเป็นแม่เหล็ก

 

3. การชุบทอง: ปรับปรุงอิมพีแดนซ์สัมผัสที่เป็นสื่อกระแสไฟฟ้าและเพิ่มการส่งสัญญาณ (ทองคำเป็นวัสดุชุบที่มีความเสถียรที่สุดและแพงที่สุด)

 

4. การชุบแพลเลเดียม-นิกเกิล: ปรับปรุงอิมพีแดนซ์สัมผัสที่เป็นสื่อกระแสไฟฟ้าและเพิ่มการส่งสัญญาณ มันมีความต้านทานการสึกหรอสูงกว่าการชุบทอง

 

5. การชุบดีบุก: ปรับปรุงความสามารถในการบัดกรี อย่างไรก็ตามมันจะถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยสารทดแทนอื่น ๆ (เนื่องจากเนื้อหาตะกั่ว) แอพพลิเคชั่นส่วนใหญ่ใช้การชุบดีบุกที่สดใสหรือดีบุกแทน

 

6. การชุบเงิน: ปรับปรุงอิมพีแดนซ์สัมผัสที่เป็นสื่อกระแสไฟฟ้าและเพิ่มการส่งสัญญาณ (เงินมีประสิทธิภาพที่ดีที่สุดในระหว่างวัสดุชุบ แต่ก็มีแนวโน้มที่จะเกิดออกซิเดชันโชคดีที่ซิลเวอร์ออกซิไดซ์ยังคงเป็นสื่อกระแสไฟฟ้า)

 

2. การใช้ไฟฟ้า

 

Electroforming สามารถแบ่งออกเป็นสามประเภท: การตกแต่งด้วยไฟฟ้า (แสดงโดยนิกเกิล-โครเมียม, ทองและเงิน), การชุบด้วยไฟฟ้าแบบป้องกัน (แสดงโดยการชุบสังกะสี) และการทำงานด้วยไฟฟ้า Electroforming เป็นหนึ่งในวิธีการชุบด้วยไฟฟ้าที่ใช้ในการผลิตผลิตภัณฑ์

 

ได้มีการกล่าวกันว่าการใช้ไฟฟ้าเริ่มต้นขึ้นในปี 1838 และส่วนใหญ่ใช้สำหรับศิลปะและงานฝีมือ ในเวลานั้นจาโคลี่แห่งรัสเซียเคลือบแม่พิมพ์หลักยิปซั่มด้วยขี้ผึ้งทำให้พื้นผิวเป็นสื่อกระแสไฟฟ้าผ่านกราไฟท์แล้วชุบด้วยทองแดง หลังจากการชุบแม่พิมพ์จะถูกทำลายเพื่อผลิตแบบจำลองทองแดง ในช่วงปีแรก ๆ ของยุค Showa ในญี่ปุ่นสถาบันวิจัยอุตสาหกรรมเมืองเกียวโตแผนกโอซาก้ามิ้นต์และหน่วยงานอื่น ๆ ได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับการหล่อทองแดงบนแม่พิมพ์ยิปซั่ม อย่างไรก็ตามเมื่อใช้ยิปซั่มหรือแว็กซ์เป็นแม่พิมพ์หลักการใช้ไฟฟ้าด้วยไฟฟ้าต้องใช้ทักษะการผลิตสูงและการดำเนินงานที่ซับซ้อน นอกจากนี้แม่พิมพ์หลักได้รับความเสียหายอย่างง่ายดายทำให้ยากต่อการผลิตแบบจำลองที่สวยงาม เป็นผลให้ช่วงแอปพลิเคชันของการใช้ไฟฟ้ามี จำกัด มาก

 

หลังจากศตวรรษของการพัฒนาเทคโนโลยีการใช้ไฟฟ้าถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในหลาย ๆ สาขาเช่นอุตสาหกรรมแสงและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการผลิตชิ้นส่วนที่มีผนังบางแม่นยำหรือซับซ้อนซึ่งเป็นเครื่องจักรที่ยาก มันมีมูลค่าสูงเป็นเทคโนโลยีการประมวลผลที่ทันสมัย

 

ต่อมาด้วยการถือกำเนิดของวัสดุหลักพลาสติกและการปรับปรุงในเทคนิคการชุบด้วยไฟฟ้าเทคโนโลยีการทำอิเล็กโทรฟอร์มขั้นสูงอย่างมีนัยสำคัญและถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางในการผลิตผลิตภัณฑ์ที่ไม่สามารถผลิตได้โดยวิธีการอื่นหรือยากต่อการประมวลผล ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาการใช้ไฟฟ้าได้รับความสนใจเป็นเทคโนโลยีการประมวลผลที่ทันสมัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการผลิตบางส่วนสำหรับการบินและอวกาศหรือการใช้พลังงานอะตอม นอกจากนี้ยังมีการศึกษา "เทคโนโลยีพันธะไฟฟ้า" ซึ่งรวมกันเป็นโลหะกับโลหะผ่านการชุบด้วยไฟฟ้า โลหะที่ถูกผูกมัดด้วยไฟฟ้านี้ไม่ได้เปลี่ยนคุณสมบัติทางกลหรือทางกายภาพของวัสดุโลหะเนื่องจากความร้อน

 

การทำด้วยไฟฟ้าเป็นกระบวนการผลิตหรือจำลองผลิตภัณฑ์โลหะโดยใช้โลหะด้วยไฟฟ้าลงบนแม่พิมพ์ผ่านอิเล็กโทรไลซิส ความแม่นยำของการใช้ไฟฟ้าสามารถเข้าถึง {{0}}. 001 มม. ถึง 0.01 มม.

 

 

คุณสมบัติของการใช้ไฟฟ้า:

 

  • การจำลองแบบความซื่อสัตย์สูง: จำลองพื้นผิวแม่พิมพ์อย่างแม่นยำและแม่นยำรวมถึงรายละเอียดและเส้นที่ดี
  • ความแม่นยำในมิติสูงและคุณภาพพื้นผิว: แบบจำลองที่มีความแม่นยำในมิติสูงสามารถรับได้โดยมีความขรุขระพื้นผิวน้อยกว่า 0 1 µm ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากแม่พิมพ์ดั้งเดิมเดียวกันแสดงความสอดคล้องที่ดี
  • การจำลองแบบชิ้นส่วนที่ซับซ้อน: ด้วยความช่วยเหลือของวัสดุพิเศษพื้นผิวด้านในของชิ้นส่วนที่ซับซ้อนสามารถทำซ้ำเป็นพื้นผิวด้านนอกและในทางกลับกัน ผลิตภัณฑ์ที่ทำซ้ำนั้นสอดคล้องกับแม่พิมพ์ดั้งเดิม

 

การใช้ไฟฟ้าส่วนใหญ่ใช้สำหรับ:

1. การจำลองรูปแบบพื้นผิวที่ละเอียด (เช่นแม่พิมพ์บันทึก, แม่พิมพ์ศิลปะและงานฝีมือ, ธนบัตรธนบัตร, หลักทรัพย์และแผ่นพิมพ์แสตมป์);

2. การจำลองแบบแม่พิมพ์ฉีดและเครื่องมืออิเล็กโทรดสำหรับ EDM;

3. การผลิตที่ซับซ้อนชิ้นส่วนกลวงที่มีความแม่นยำสูงและชิ้นส่วนบาง ๆ (เช่นท่อนำคลื่น ฯลฯ )

4. เทมเพลตความขรุขระพื้นผิว, ตัวสะท้อนแสง, หน้าปัด, หัวฉีดรูปพิเศษและชิ้นส่วนพิเศษอื่น ๆ

 

ในปัจจุบันเทคโนโลยีไฟฟ้าได้รับความสนใจทั่วโลก เมื่อใดก็ตามที่ความยากลำบากเกิดขึ้นในการประมวลผลทางกลสามารถใช้เทคโนโลยีอิเล็กโทรฟอร์มสามารถนำไปใช้ในการแปลงพื้นผิวด้านในของชิ้นส่วนที่ยากต่อการประมวลผลเข้าไปในพื้นผิวด้านนอกของแม่พิมพ์แกนกลางและเพื่อเปลี่ยนวัสดุโลหะที่ยากต่อการกลายเป็นวัสดุแม่พิมพ์หลัก สิ่งนี้ทำให้อิเล็กโทรฟอร์มเป็นเทคโนโลยีการประมวลผลที่ทันสมัยซึ่งโดยทั่วไปใช้กับอุตสาหกรรมเครื่องจักร Electroforming ใช้กันอย่างแพร่หลายในร่างกายการประมวลผลเชิงกลเครื่องมือออพติคอลที่มีความแม่นยำเครื่องยนต์จรวดสารเคมีเรดาร์และท่อนำคลื่นเลเซอร์และสามารถใช้เส้นโลหะที่มีอิเล็กโทรฟอร์มต่ำกว่า 0. 5um บนชิ้นงานขนาดใหญ่

 

โลหะที่สามารถใช้ไฟฟ้าได้ในขณะนี้ ได้แก่ ทองแดง, นิกเกิล, โลหะผสมนิกเกิล-บัลท์, เหล็ก, โลหะผสมนิกเกิล-แมงเก็น, ฯลฯ ผลิตภัณฑ์ที่แปรรูปโดยอิเล็กโทรฟอร์มส่วนใหญ่รวมถึงท่อนำคลื่น, ท่อลม, ท่อระบายน้ำที่มีความร้อนสูง เครื่องยนต์ระบายความร้อนด้วยเครื่องยนต์ปรับแต่งผนังด้านนอก ฯลฯ

 

ชั้นทองแดงที่มีอิเล็กโทรฟอร์มมีค่าการนำไฟฟ้าที่ดีและการนำความร้อนและส่วนใหญ่ใช้ในโอกาสที่ต้องใช้การนำไฟฟ้าและความร้อนที่ดีเช่นท่อนำคลื่น, ท่อตัดก๊าซเหนือเสียงและชั้นนอกของพลาสติกหรือยางแม่พิมพ์

 

นิกเกิลที่มีอิเล็กโทรฟอร์มมีความแข็งแรงและความแข็งสูงความต้านทานการกัดกร่อนที่ดีและมักใช้เป็นส่วนโครงสร้าง เช่นการลงทุนแบบจำลองการทดสอบอุโมงค์ลมพลาสติกหรือสังกะสีแม่พิมพ์หล่อแม่พิมพ์แม่พิมพ์ที่มีพื้นผิวขรุขระมาตรฐานพื้นผิว ฯลฯ เพื่อปรับปรุงความแข็งอัลลอยด์นิกเกิล-คลอปต์สามารถหล่อได้

 

 

3. การเคลือบด้วยอิเล็กโทรฟอเรติก

 

Electrophoresis เป็นวิธีการเคลือบที่ใช้สนามไฟฟ้าภายนอกเพื่อสร้างอนุภาคของเม็ดสีและเรซินที่แขวนอยู่ในของเหลวอิเล็กโทรโฟเรซิสอพยพในทิศทางและสะสมบนพื้นผิวของพื้นผิวของขั้วไฟฟ้า หลักการของการเคลือบด้วยอิเล็กโทรฟอเรติกถูกประดิษฐ์ขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 1930 แต่เทคโนโลยีได้รับการพัฒนาและนำไปใช้ในอุตสาหกรรมหลังจากปี 1963

การเคลือบด้วยอิเล็กโทรฟอเรติกเป็นวิธีการสร้างฟิล์มเคลือบพิเศษที่พัฒนาขึ้นในช่วง 30 ปีที่ผ่านมาและเป็นกระบวนการก่อสร้างที่ใช้งานได้จริงที่สุดสำหรับการเคลือบด้วยน้ำ มันมีลักษณะของความสามารถในการละลายน้ำความเป็นพิษและการควบคุมระบบอัตโนมัติที่ง่ายและมีการใช้กันอย่างแพร่หลายในยานยนต์วัสดุก่อสร้างฮาร์ดแวร์เครื่องใช้ในบ้านและอุตสาหกรรมอื่น ๆ

 

การเคลือบด้วยอิเล็กโทรฟอเรติกเป็นวิธีการเคลือบที่ทำให้ชิ้นงานและอิเล็กโทรดที่สอดคล้องกันเป็นสีที่ละลายน้ำได้เชื่อมต่อกับแหล่งพลังงานและอาศัยผลกระทบทางกายภาพและทางเคมีที่เกิดจากสนามไฟฟ้า การเคลือบด้วยอิเล็กโทรฟอเรติกเป็นกระบวนการปฏิกิริยาทางเคมีไฟฟ้าที่ซับซ้อนมากซึ่งรวมถึงกระบวนการอย่างน้อยสี่กระบวนการ: อิเล็กโทรโฟเรซิส, electrodeposition, electroosmosis และอิเล็กโทรไลซิส การเคลือบด้วยอิเล็กโทรฟอเรติกสามารถแบ่งออกเป็นอิเล็กโทรโฟเรซิส anodic (ชิ้นงานเป็นขั้วบวกและสีเป็นประจุลบ) และอิเล็กโทรโฟรีซิส cathodic (ชิ้นงานเป็นแคโทดและสีเป็นประจุบวก) ตามประสิทธิภาพการสะสม; มันสามารถแบ่งออกเป็นอิเล็กโทรโฟเรซิสในปัจจุบันโดยตรงและอิเล็กโทรโฟเรซิสในปัจจุบันสลับกันตามแหล่งจ่ายไฟ และมีแรงดันไฟฟ้าคงที่และวิธีการปัจจุบันคงที่ตามวิธีการกระบวนการ ในปัจจุบันอิเล็กโทรโฟเรซิสอโนดิคที่มีวิธีการจ่ายแรงดันไฟฟ้าคงที่ของแหล่งจ่ายไฟ DC นั้นใช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรม

 

ความแตกต่างระหว่าง electroplating และ electrophoresis:

วัตถุระดับกลางแตกต่างกัน หนึ่งคือไอออนโลหะและอื่น ๆ คือคอลลอยด์ ผลลัพธ์หลังการรักษาก็แตกต่างกัน

 

Electroplating คือการวางชั้นของโลหะซึ่งมีฟังก์ชั่นการป้องกันการป้องกันการเกิดสนิมและความงาม อิเล็กโทรโฟเรซิสมักใช้สำหรับการวาดภาพสเปรย์นั่นคือชั้นของสีถูกนำไปใช้บนพื้นผิวซึ่งมักใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์

 

Electroplating มีพื้นผิวโลหะ Electrophoresis เป็นเพียงการเลียนแบบสูงของการชุบด้วยไฟฟ้าและยังมีช่องว่างบางอย่างในประสิทธิภาพและสี มันเป็นเรื่องยากสำหรับอิเล็กโทรโฟเรซิสในการผลิตพื้นผิวโลหะของการชุบด้วยไฟฟ้า

 

 

4. สปัตเตอร์

 

หลักการของการสปัตเตอร์คือการใช้การปลดปล่อยเรืองแสงเพื่อ ionize argon (AR) และส่งผลกระทบต่อพื้นผิวเป้าหมาย อะตอมของวัสดุเป้าหมายถูกนำออกและฝากบนพื้นผิวพื้นผิวเพื่อสร้างฟิล์มบาง ๆ คุณสมบัติและความสม่ำเสมอของฟิล์มสปัตเตอร์นั้นดีกว่าฟิล์มระเหย แต่ความเร็วในการเคลือบจะช้ากว่าฟิล์มระเหยมาก อุปกรณ์สปัตเตอร์ใหม่เกือบทั้งหมดใช้แม่เหล็กที่แข็งแกร่งเพื่อให้อิเล็กตรอนเคลื่อนที่ในรูปทรงเกลียวเพื่อเร่งการเกิดไอออไนเซชันของก๊าซอาร์กอนรอบ ๆ วัสดุเป้าหมายเพิ่มความน่าจะเป็นของการชนระหว่างเป้าหมายและไอออนอาร์กอนซึ่งจะเป็นการเพิ่มอัตราการสปัตเตอร์ โดยทั่วไปแล้วการเคลือบโลหะส่วนใหญ่ใช้ DC sputtering ในขณะที่วัสดุเซรามิกที่ไม่นำไฟฟ้าใช้ RF AC sputtering หลักการพื้นฐานคือการใช้การปลดปล่อยเรืองแสง (เปล่งประกาย) ในสุญญากาศเพื่อส่งผลกระทบต่อไอออนอาร์กอน (AR) บนพื้นผิวเป้าหมาย ไพเพอร์ในพลาสมาจะเร่งไปยังพื้นผิวอิเล็กโทรดเชิงลบของวัสดุสปัตเตอร์ ผลกระทบนี้จะทำให้วัสดุเป้าหมายบินออกและฝากบนพื้นผิวเพื่อสร้างฟิล์มบาง ๆ

 

คุณสมบัติหลายอย่างของการเคลือบฟิล์มบาง ๆ โดยกระบวนการสปัตเตอร์:

(1) โลหะโลหะผสมหรือฉนวนสามารถทำเป็นวัสดุฟิล์มบาง

(2) ภายใต้เงื่อนไขการตั้งค่าที่เหมาะสมวัสดุเป้าหมายที่ซับซ้อนหลายองค์ประกอบสามารถทำเป็นฟิล์มบางขององค์ประกอบเดียวกัน

(3) โดยการเพิ่มออกซิเจนหรือก๊าซที่ใช้งานอื่น ๆ ลงในบรรยากาศการปล่อยสามารถผสมหรือสารประกอบของวัสดุเป้าหมายและโมเลกุลก๊าซสามารถทำได้

(4) กระแสอินพุตของวัสดุเป้าหมายและเวลาสปัตเตอร์สามารถควบคุมได้และเป็นเรื่องง่ายที่จะได้รับความหนาของฟิล์มที่มีความแม่นยำสูง

(5) เมื่อเทียบกับกระบวนการอื่น ๆ มันเอื้อต่อการผลิตฟิล์มบาง ๆ ในพื้นที่ขนาดใหญ่

(6) อนุภาคสปัตเตอร์เกือบจะไม่ได้รับผลกระทบจากแรงโน้มถ่วงและตำแหน่งของวัสดุเป้าหมายและสารตั้งต้นสามารถจัดเรียงได้อย่างอิสระ

(7) ความแข็งแรงของการยึดเกาะระหว่างสารตั้งต้นและฟิล์มนั้นมากกว่า 10 เท่าของฟิล์มสะสมไอทั่วไปและเนื่องจากอนุภาคสปัตเตอร์มีพลังงานสูงพวกเขาจะยังคงแพร่กระจายบนพื้นผิวการขึ้นรูปฟิล์มเพื่อให้ได้ฟิล์มบางแข็งและหนาแน่น ในเวลาเดียวกันพลังงานสูงนี้ช่วยให้สารตั้งต้นได้รับฟิล์มผลึกที่อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ

(8) ความหนาแน่นของนิวเคลียสสูงในระยะเริ่มต้นของการสร้างภาพยนตร์และฟิล์มต่อเนื่องที่บางมากต่ำกว่า 10nm สามารถผลิตได้

(9) วัสดุเป้าหมายมีอายุการใช้งานที่ยาวนานและสามารถผลิตได้โดยอัตโนมัติและต่อเนื่องเป็นเวลานาน

(10) วัสดุเป้าหมายสามารถทำในรูปทรงต่าง ๆ และการออกแบบพิเศษของเครื่องสามารถใช้เพื่อการควบคุมที่ดีขึ้นและการผลิตที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด

 

ความแตกต่างระหว่างการระเหยและการสปัตเตอร์:

 

การสปัตเตอร์เป็นตัวย่อของการเคลือบสปัตเตอร์สูญญากาศซึ่งเป็นวิธีการเคลือบทางกายภาพ
การเคลือบสูญญากาศส่วนใหญ่หมายถึงประเภทของการเคลือบที่จำเป็นต้องดำเนินการภายใต้ระดับสูญญากาศสูงรวมถึงหลายประเภทรวมถึงการระเหยไอออนสูญญากาศ, magnetron sputtering, mbe molecular beam epitaxy, PLD เลเซอร์สปัตเตอร์ แนวคิดหลักคือการแบ่งมันออกเป็นการระเหยและการกระแทก

 

สารตั้งต้นที่จะเคลือบเรียกว่าพื้นผิวและวัสดุที่จะเคลือบเรียกว่าเป้าหมาย สารตั้งต้นและเป้าหมายอยู่ในห้องสูญญากาศเดียวกัน

 

การเคลือบผิวโดยทั่วไปทำให้วัสดุเป้าหมายร้อนขึ้นเพื่อระเหยส่วนประกอบพื้นผิวในรูปแบบของกลุ่มอะตอมหรือไอออนตั้งอยู่บนพื้นผิวของพื้นผิวและสร้างฟิล์มบาง ๆ ผ่านกระบวนการขึ้นรูปฟิล์ม

 

การเคลือบสปัตเตอร์สามารถเข้าใจได้ง่ายว่าเป็นการทิ้งระเบิดวัสดุเป้าหมายด้วยอิเล็กตรอนหรือเลเซอร์พลังงานสูงสปัตเตอร์ส่วนประกอบพื้นผิวในรูปแบบของกลุ่มอะตอมหรือไอออนและในที่สุดก็ฝากไว้บนพื้นผิวของพื้นผิว

 

 

5. อะโนไดซ์

 

กระบวนการอิเล็กโทรไลต์ที่แผ่นโลหะที่ให้โลหะชุบทำหน้าที่เป็นขั้วบวกอิเล็กโทรไลต์มักจะเป็นสารละลายไอออนิกของโลหะที่ถูกชุบและวัตถุที่ถูกชุบทำหน้าที่เป็นแคโทด เมื่อแรงดันไฟฟ้าเป็นอินพุตระหว่างขั้วบวกและแคโทดไอออนของโลหะในอิเล็กโทรไลต์จะถูกดึงดูดไปยังแคโทดและลดลงแล้วชุบลง ในเวลาเดียวกันโลหะในขั้วบวกจะละลายอีกครั้งโดยให้อิเล็กโทรไลต์มีไอออนโลหะมากขึ้น ในบางกรณีมีการใช้ขั้วบวกที่ไม่ละลายน้ำและจำเป็นต้องเพิ่มอิเล็กโทรไลต์ใหม่ในระหว่างการชุบด้วยไฟฟ้าเพื่อเติมไอออนโลหะที่ชุบ

 

โดยทั่วไปอัลลอยอลูมิเนียมจะถูกออกซิไดซ์ได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าชั้นออกไซด์จะมีผลกระทบบางอย่าง แต่ก็จะยังคงลอกออกและสูญเสียผลการป้องกันหลังจากได้รับการสัมผัสในระยะยาว ดังนั้นวัตถุประสงค์ของการอนาไดซ์คือการใช้ลักษณะการเกิดออกซิเดชันง่าย ๆ เพื่อควบคุมการก่อตัวของชั้นออกไซด์โดยวิธีการทางเคมีไฟฟ้าเพื่อป้องกันการเกิดออกซิเดชันของวัสดุอลูมิเนียมเพิ่มเติมและเพิ่มคุณสมบัติเชิงกลของพื้นผิว

 

ส่งคำถาม